اینجا داودآباد قرچک ؛ از دانشآموزان ابتدایی مبتلا به اعتیاد تا خانههایی متری ۴۰۰ هزار تومانی !
روستای داودآباد قرچک را بدون شک میتوان محرومترین روستای این شهرستان دانست که با معضلاتی چون کمارزشی زمین و شرایط سخت تحصیلی دست و پنجه نرم میکند. به گزارش «تابناک تهران»؛ حاشیهنشینی را بدون شک میتوان بزرگترین چالش پیش روی استان تهران دانست. مسئولان عالیرتبه از جمله استانداران و فرمانداران سابق و حال نیز همواره بر این موضوع تاکید داشتهاند.
عدم وجود امنیت، فقر فرهنگی، فرهنگ اقتصادی، وجود معتادان و موادفروشان و سایر موارد تنها بخشی از معضلاتی است که روستاهای حاشیه تهران را تهدید میکند.
داودآباد قرچک ؛ یکی از محرومترین روستاهای شرق تهران
در همین راستا به روستای داودآباد قرچک در اطراف تهران رفتیم تا از مشکلات این روستای حاشیهای باخبر شویم. علیرغم اینکه این روستا فقط حدود ۳۰ کیلومتر با مرکز تهران فاصله دارد اما به اذعان قرچکیها، داودآباد را میتوان محرومترین روستای قرچک و حتی شرق استان تهران دانست.
ابتدا از محلی شروع کردیم که به ظاهر رودخانه نام داشت اما به محلی برای شیرابههای زباله تبدیل شده و بوی نامطبوع آن غیرقابل تحمل بود. ساکنان منطقه از خانههایی که در مجاور این شیرابهها سکونت داشتند گلهمند بودند و میگفتند که اکثرا موادفروش هستند.
کمی که قدم زدیم با خانههای خالی از سکنهای مواجه شدیم که اگر به آن خرابه بگوییم، بیراهه نگفتهایم. از بومیهای آن جا که پیگیر میشویم میگویند این خانهها به پاتوق شبانه معتادان و محلی برای استعمال مواد مخدر آنها تبدیل شده است.
در ادامه کنجکاو شدیم تا ارزش زمینهای این منطقه را بررسی کنیم. درب یکی از خانهها را زدیم که مرد نسبتا میانسالی از خانهاش بیرون آمد. شاکی بود. انگار منتظر بود یک نفر را ببیند تا سفره دلش را باز کند. از امنیت محل زندگیشان که در کوچه پس کوچههای روستای داودآباد قرچک واقع شده گلهمند است.
میگفت «همین چند روز قبل بود که چند نفر به خانهام آمدند، به زور دست و پایم را بستند و بیست میلیون تومان از من بردند. هر جا هم که شکایت کردم رسیدگی نکردند.»
این جا خانه ارزان است؛ متری ۴۰۰ هزار تومان!
در این روزها که قیمت مسکن بیداد میکند، ارزش خانههای این کوچه تنگ و باریک متری حدودا ۴۰۰ الی ۶۰۰ هزار تومان بود. بسیاری از ساکنان این محل عدم وجود امنیت را دلیل ارزان بودن خانههای این منطقه عنوان کردند.
متراژ اکثر خانههای این کوچه به ۲۵ الی ۴۰ متر میرسید و اهالی نیز به دلیل وضعیت اقتصادی نامناسب توانایی جابهجایی نداشتند و مجبور به تحمل همین اوضاع و شرایط بودند.
کودکانی که به خاطر سگهای ولگرد قید بازی کردن را زدهاند
این تمام ماجرا نبود و سگهای هار ولگرد را میتوان از دیگر معضلات این محل دانست. این موضوع در لابهلای اظهارات پدر یکی از دختران خردسال قابل مشاهده بود. پدر این دختربچه میگفت «دخترهایمان جرئت بازی کردن در این منطقه را ندارند و از سگهای ولگرد میترسند».
با گذر از این قسمت، به مدرسهای رسیدیم که محل تحصیل دختران دبیرستانی آن منطقه بود. از دیدن خودروی شاسی بلند در آن جا تعجب کردیم؛ البته بعدا متوجه شدیم متعلق به معلمی است که از تهران به این روستا میآید.
در خال خروج از مدرسه با خودروی لاکچریشان بودند که از آنها خواستیم پیاده شوند تا به چند سوال در ارتباط با وضعیت دبیرستان دخترانه پاسخ دهند اما ظاهرا دیرشان شده بود و رفتند.
وقتی مسئول پاسخگویی را در این مدرسه پیدا نکردیم، به سراغ مدرسه مجاور آن که مختص ابتداییها بود رفتیم. مدرسهای که صد البته قصه و غصهاش سر دراز دارد.
از جانمایی نامناسب این مدرسه و تاسیس آن در کنار کانال فاضلاب که بگذریم، به سگهای ولگردی میرسیم که سلامت دانشآموزان را تهدید میکنند و حتی در بعضی از مواضع هم وارد مدرسه شدهاند.
با مدیر این مدرسه به گفتوگو نشستیم تا شرایط و سختیهای مدیریت در منطقهای محروم را بررسی کنیم. میرزایی که خودش در حوزه آسیبهای اجتماعی دستی بر آتش دارد و اتفاقا در همین رابطه کتاب هم نوشته است، از سطح فرهنگی پایین منطقه و مشکلاتی که در پی آن پدید میآید، میگوید.
استعمال مواد مخدر در کنار دیوارهای مجاور مدرسه اولین موضوعی است که میرزایی به آن اشاره میکند. وقتی درباره دلیل عدم برخورد با این تهدید میپرسیم، جواب عجیبی را میشنویم؛ «یک بار قصد جمعآوری آنها را داشتیم که شبانه با سنگ به مدرسه حمله کردند و شیشهها را شکستند».
وضعیت خانوادهها و میزان همکاری آنها با فرزندانشان را جویا میشویم که آقای مدیر در پاسخ میگوید «تاثیر رفتار والدینی که در خانه ضرب و شتم میکنند و بعضا از یکدیگر جدا میشوند را به راحتی میتوانیم در رفتار دانشآموزان نیز ببینیم.»
وقتی دانشآموزان ابتدایی به اعتیاد دچار میشوند
روایت غصهدار ماجرا از جایی شروع میشود که آقای میرزایی میگوید «اعتیاد پدران برخی از دانشآموزان به فرزندانشان هم سرایت کرده و بلافاصله بعد از اینکه متوجه این موضوع شدیم، دانشآموزان دارای اعتیاد را به مراکز درمانی معرفی کردیم».
وقتی جویای وضعیت مالی دانشآموزان میشویم میرزایی میگوید «از وضعیت مالی اکثر آنها باخبر هستیم. برخی از این دانشآموزان که وضع مالی خوبی ندارند، صبحها چیزی برای صبحانه ندارند و بدون صرف صبحانه به مدرسه میآیند. البته ما از این عزیزان در مدرسه پذیرایی میکنیم تا دچار سوء تغذیه نشوند.»
از مدرسه خارج میشویم و قصد بازگشت را داریم که چشممان به یک امامزاده میخورد. امامزاده عبدالله(ع) روستای داودآباد قرچک . وقتی با متولیان این امامزاده به گفتوگو مینشینیم خبر از برگزاری برنامههای متنوع فرهنگی در این آستان مبارک میدهند.
دزدی از امامزاده در روز روشن!
اما ظاهراً ناامنی منطقه به امامزاده هم سرایت کرده چرا که ساکنان اطراف امامزاده عبدالله علیهالسلام خبر از سرقت مالی از این امامزاده میدهند.
در پایان امید است قبل از آن که اتفاقاتی مانند آتشسوزی مدرسه سراوان و یا واژگونی اتوبوس دانشجویان دانشگاه علوم و تحقیقات به دلیل سهلانگاری مسئولان رخ دهد، صاحبان منصب دست به کار شوند و رسیدگی به اینگونه روستاها را در اولویت قرار دهند.
انتهای پیام/*